موسیقی عربی در سراسر جهان گسترش یافته است و از طریق رادیو و سینمای موزیکال، از یونان تا هند در اواسط قرن بیستم و از طریق رقص شرقی، که در غرب با نام «رقص شکم» شناخته میشود، بر موسیقی تأثیر گذاشته است. با این حال، علیرغم محبوبیت و نفوذ آن، موسیقی عربی و سیستم گام مقام در قلب آن، همچنان به طور گسترده مورد سوءتفاهم قرار گرفته است. کتاب «درون موسیقی عربی» با رویکردی که نظریه را مستقیماً از عمل استخراج میکند، مقام را از ابهام خارج میکند و بینشهای نظری ارائه میدهد که برای متخصصان، از مبتدی تا متخصص – و همچنین علاقهمندان به سنتهای مرتبط با مقام ایرانی، آسیای مرکزی و ترکی – مفید خواهد بود. بحث «درون موسیقی عربی» در مورد مقام و بداههنوازی، با آوردن ایدههایی از زبانشناسی سوسور، نظریه شبکه و نظریه شناخت به مثابه استعاره لاکاف و جانسون، با رویکردی موازی با تحلیل جردینگن از موسیقی دوره گالانت، درک عمومی از موسیقی را نیز گسترش میدهد و دریچهای به روابط عمیقتر میان موسیقی، فرهنگ و جامعه انسانی ارائه میدهد.
