سیستم پلوتو پس از افق های جدید

پلوتو که زمانی دور، سرد، تاریک و به ظاهر ناشناخته تلقی می‌شد، مدت‌ها به عنوان دورترین و دست‌نیافتنی‌ترین مرز برای اکتشاف منظومه شمسی شناخته می‌شد. پس از آنکه وویجر در سال ۱۹۸۹ آخرین شناسایی سیاره‌ای خود را در نپتون انجام داد، پلوتو و همتای آن در کمربند کویپر به عنوان قطعه گمشده پازل برای تکمیل اولین شناسایی منظومه شمسی ما شناخته شدند. در دهه‌های پس از وویجر، ماموریتی به منظومه پلوتو نه تنها تصور شد، بلکه محقق نیز شد و با پرواز تاریخی فضاپیمای نیوهورایزنز در سال ۲۰۱۵ به اوج خود رسید. پلوتو و منظومه قمرهای آن (“منظومه پلوتو”) از جمله بزرگترین قمر آن، شارون، به عنوان جهان‌هایی با پیچیدگی‌های عظیم آشکار شده‌اند که به طرز خارق‌العاده‌ای فراتر از تصورات ما هستند.

سیستم پلوتو پس از نیوهورایزنز در تلاش است تا به معیاری برای ترکیب درک ما از منظومه پلوتو تبدیل شود. ویراستار اصلی این کتاب، اس. آلن استرن است که به عنوان محقق اصلی افق‌های نو در ناسا نیز فعالیت می‌کند؛ ویراستاران دیگر، ریچارد پی. بینزل، ویلیام ام. گراندی، جفری ام. مور و لسلی ای. یانگ، همگی از محققان همکار در پروژه افق‌های نو هستند. محققان برجسته‌ای از سراسر جهان پنج سال گذشته را صرف جمع‌آوری داده‌های پرواز از کنار منظومه پلوتو که از افق‌های نو به دست آمده است، کرده‌اند. فصل‌های این کتاب، پایه و اساسی پایدار برای مطالعه و درک مداوم منظومه پلوتو تشکیل می‌دهند. این کتاب همچنین بینش‌هایی را در مورد ماهیت سیارات کوتوله و اجرام کمربند کویپر ارائه می‌دهد و سنگ بنایی برای برنامه‌ریزی ماموریت‌های جدیدی فراهم می‌کند که ممکن است به منظومه پلوتو بازگردند و سایر جهان‌های مهم بی‌شمار فراتر از نپتون را کاوش کنند.