خواندن معماری؛ تخیل ادبی و تجربه معماری

چرا در مورد معماری به جای نقاشی، باید نوشت؟ چرا در مورد مطالعه ساختمان‌ها و محیط‌های شهری، به جای رساله‌ها و نوشته‌های معماری، باید به قطعات ادبی تکیه کرد؟ چرا در مورد تحقیقات دانشگاهی و پروژه‌های آموزشی، به جای شیوه‌ها و تحلیل‌های معماری، باید به تکنیک‌ها و روایت‌های ادبی تکیه کرد؟ چرا در مورد برنامه‌ریزی برای آینده شهرها، باید به نویسندگان و مولفان به جای جامعه‌شناسان یا دانشمندان اعتماد کرد؟ این کتاب بر اساس کتابشناسی میان‌رشته‌ای موجود در مورد معماری و ادبیات بنا شده است، اما ظرفیت ادبیات را برای صحبت در مورد تجربه زیسته مکان و این فرض که زبان ادبی اغلب می‌تواند غیرقابل بیان را بیان کند، در اولویت قرار می‌دهد. این کتاب بر اهمیت تخیل ادبی به جای تخیل تصویری برای معماران تأکید می‌کند و از طریق طیف گسترده‌ای از آثار ادبی، به چهار موضوع معماری معاصر می‌پردازد. این کتاب با تکیه بر رمان‌هایی که شهرهای سراسر جهان را درگیر می‌کنند، جنبه‌هایی از فضای شهری را آشکار می‌کند که سایر ابزارهای بازنمایی معماری نسبت به آنها بی‌توجه هستند. چه از طریق رمان‌هایی که از ساختمان‌های تاریخی یا مکان‌هایی که از طریق روش‌های ادبی خاص تفسیر می‌شوند، استفاده می‌کنند، طیف وسیعی از روش‌شناسی‌ها را برای تحقیقات دانشگاهی معماری معاصر پیشنهاد می‌دهد. با بررسی قدرت زبان روایی در انتقال تجربه فضای زیسته، پتانسیل آن را برای طراحی معماری و آموزش مورد بحث قرار می‌دهد. با زیر سوال بردن تولید انبوه معماری در دنیای جهانی‌شده‌ی سرمایه‌محور امروز، به ادبیات روی می‌آورد تا راه‌هایی برای درک، مقاومت یا پیشنهاد مسیرهای جایگزین برای عمل معماری پیدا کند. علیرغم ماهیت داستانی ادبیات، مقالات این جلد، ابعاد واقعی مکان‌ها و برای آنها را فراتر از واقعیت تاریخی، اجتماعی و سیاسی آنها آشکار می‌کند؛ ابعادی که امروزه برای معماران، برنامه‌ریزان شهری، مورخان و نظریه‌پردازان از اهمیت بالایی برخوردار است.