در کتاب «فرمولاسیون‌ها»، اندرو ویت به بررسی نقاط مشترک بصری، روش‌شناختی و فرهنگی بین معماری و ریاضیات می‌پردازد. پیوندهایی که ویت بررسی می‌کند، نه شامل تعالی عرفانی اعداد که در طول تاریخ معماری به کار گرفته شده‌اند، بلکه شامل مواجهه معماری با طیف وسیعی از سیستم‌های محاسباتی است – تکنیک‌هایی که معماران به طور خلاقانه برای طراحی تجهیز کردند. ویت فهرستی از شیوه‌های ترسیم و محاسبه ریاضی در طراحی در اواسط قرن بیستم را ارائه می‌دهد که مقدم بر دیجیتالی شدن بودند و از آن پیشی گرفتند، و همچنین شرحی از مجموعه‌های رسمی که به یک ارز فرهنگی مشترک بین ریاضیدانان مدرن و معماران مدرن تبدیل شدند.
ویت مجموعه‌ای از «زندگینامه‌های روش» با تصاویر گسترده ارائه می‌دهد – قسمت‌هایی که روش‌های بی‌شماری را که ریاضیات، به ویژه مفهوم ریاضی مدل‌سازی و ترسیم، در عمل خلاقانه طراحی به هم پیوند خورده‌اند، ترسیم می‌کنند. این موارد شامل ماشین‌های ترسیم اولیه است که انحنا را مکانیزه می‌کردند؛ گنجاندن ماکت‌های هندسی – «قضایای تجسم‌یافته» – در جعبه ابزار طراحی؛ مجازی‌سازی ساختمان‌ها و مناظر از طریق مثلث‌بندی و فتوگرامتری پیمایش‌شده؛ توپولوژی رسمی و عملکردی؛ ترسیم استریوسکوپی؛ پیامدهای اقتصادی ماتریس‌های مکعبی؛ و ترکیبی عجیب از طراحی کریستالوگرافیکِ فناوری، معدنی و زیستی.
ویت که در رشته‌های معماری و ریاضیات آموزش دیده است، از ریاضیات به عنوان دریچه‌ای برای درک رابطه بین معماری و مجموعه‌ای بسیار گسترده‌تر از علوم و تکنیک‌های بصری استفاده می‌کند. او استدلال می‌کند که معماری از طریق تبادل بین فرهنگی با سایر رشته‌ها، نه تنها اشکال و سطوح ریاضیات، بلکه ارزش‌ها و آرمان‌های معرفتی آن را نیز تطبیق داده است.
