گستره ایرانی؛ دگرگونی هویت سلطنتی از طریق معماری، منظر و محیط ساخته شده، 550 پیش از میلاد تا 642 پس از میلاد

«گستره‌ی ایران» بررسی می‌کند که چگونه پادشاهان در ایران و جهان باستان ایران از محیط ساخته‌شده و طبیعی برای شکل‌دهی و به چالش کشیدن حافظه‌ی فرهنگی، هویت سلطنتی و کیهان‌شناسی‌های مقدس ایرانی استفاده کردند. «گستره‌ی ایران» با بررسی بیش از هزار سال تاریخ، از دوره‌ی هخامنشیان تا ورود اسلام، استدلال می‌کند که هویت‌های ایرانی نه تنها توسط گفتمان سلطنتی، بلکه توسط تغییرات استراتژیک در شهرها، معابد، کاخ‌ها و مناظر غرب آسیا ساخته و شکل گرفته‌اند. «گستره‌ی ایران» به طور انتقادی ساخت یک هویت سلطنتی و امپراتوری جدید ایرانی را بررسی می‌کند که تمام سنت‌های قبلی، از جمله سنت‌های بین‌النهرین، مصر و آناتولی را در بر گرفت و تابع خود کرد. سپس به نوآوری‌های شگفت‌انگیزی که پس از اسکندر در دوران سلوکیان، اشکانیان، کوشانیان، ساسانیان و سلسله‌های ایرانی-مقدونی آناتولی و قفقاز، دوره‌ای که قبلاً کمتر مورد مطالعه و سوءتفاهم قرار گرفته بود، پدیدار شد، می‌پردازد. متیو پی. کانپا گسست‌ها و نوسازی‌های بسیاری را که فرهنگ سلطنتی جدیدی را ایجاد کرد، روشن می‌کند؛ فرهنگی که نه تنها اسلام اولیه، بلکه جهان گسترده‌تر ایرانی‌نشین ایلخانان، صفویان، تیموریان، عثمانی‌ها و مغول‌ها را نیز عمیقاً تحت تأثیر قرار داد.