در قلب این تحقیق، مفهوم «مثال‌سازی» گودمن قرار دارد. در حالی که مفهوم او از دلالت به عناصر بازنمایی، اغلب تزئینات، در معماری مربوط می‌شود، «مثال‌سازی» ویژگی‌های فرمی خاصی را به قیمت نادیده گرفتن ویژگی‌های دیگر، از جمله رنگ، جهت‌گیری فضایی، شفافیت، سریالی بودن و موارد مشابه، برجسته می‌کند. این کتاب که با یافته‌های پدیدارشناسی تکمیل شده است، این تأثیرات را در ساختمان‌ها، به ویژه ساختمان‌های لودویگ میس ون در روهه، والتر گروپیوس، لوکوربوزیه و فرانک لوید رایت – که همگی چهره‌های کلیدی در نقد معماری مدرن هستند – ردیابی می‌کند.
این کتاب با بهره‌گیری از چارچوب گودمن، قصد دارد به اتهامات پوچی و بیگانگی که متوجه معماری مدرن در دوران پس از جنگ است، پاسخ دهد. این کتاب نشان می‌دهد که معماری مدرن از نظر زیبایی‌شناسی به شیوه‌ای اساساً متفاوت از معماری دوره‌های پیشین، نمادپردازی می‌کند.
این کتاب برای معماران، هنرمندان، محققان و دانشجویان معماری، تاریخ معماری، نظریه، نظریه فرهنگی، فلسفه و زیبایی‌شناسی جالب خواهد بود.
