فیلم «سوار» موتورسیکلت‌سواری را آنطور که باید باشد، بررسی می‌کند: به عنوان وسیله‌ای برای گشت و گذار با نگرش، به عنوان امتدادی از بدن خود، به عنوان بیانی از آزادی شخصی، و همچنین به عنوان چالشی مهم برای تخصص فنی، مهارت، فیزیک، نظم و مهارت رانندگی.
در عرصه موتورسیکلت بریتانیا در دهه 1960، راندن موتورسیکلتی که در کارخانه تولید می‌شد، مورد انتقاد قرار می‌گرفت. با پیروی از این سنت تاریخی، فیلم «سوار» بر کسانی تمرکز دارد که موتورسیکلت‌های سفارشی می‌سازند که تا حد امکان به دیدگاه شخصی فرد در مورد چگونگی سواری خالص نزدیک می‌شوند. به عنوان مثال، جوانان خلاقی که موتورسیکلت‌های قدیمی و خراب را از eBay می‌خرند، همه چیز را به جز موتور و شاسی جدا می‌کنند و سپس آنها را به روش‌هایی بازسازی می‌کنند که به همان اندازه که آگاه و به سنت احترام می‌گذارند، رادیکال و خلاقانه نیز هستند.
الگوهای موتورسیکلت‌های جدیدی که به این روش ساخته می‌شوند – موتورسیکلت‌های کلاسیک مسابقه‌ای تخته‌ای، بابر، کافه ریسر و چاپر – ممکن است 30 تا 50 یا حتی 80 سال قدمت داشته باشند، اما آنچه از آنها ساخته شده جدید است، نه قدیمی. این ماشین‌ها که با ترمزهای دیسکی پیشرفته، چراغ‌های LED، چرخ‌دنده‌ها و قطعات محرکه تزئین شده‌اند، چابک‌تر، سریع‌تر، رادیکال‌تر و بنابراین سرگرم‌کننده‌تر از هر چیزی هستند که در گذشته تولید شده است.
فیلم «راید» شامل دگرگونی‌هایی است، مانند تبدیل یک موتورسیکلت پلاستیکی خسته‌کننده ساخت ژاپن در دهه 1990 به یک کافه ریسر شیک با حال و هوای ایتالیایی، تبدیل یک موتورسیکلت نئوباروک بی‌روح به یک اسکرمبلر چشم‌نواز، یا تبدیل یک موتورسیکلت قدیمی از انبار پدربزرگ به یک موتورسیکلت هاردتیل کاملاً بی‌راحت با جالب‌ترین صداها.
این کتاب همچنین کارگاه‌های کوچک و محلی موتورسیکلت‌سازی سفارشی از سراسر جهان را ارائه می‌دهد که خود را با محصولات پرطرفداری که الهام‌بخش سایر سازندگان در سراسر جهان است، تثبیت کرده‌اند. این کتاب شرح حال گسترده‌ای از پیشگامانی از جمله والت سیگل، رنچ‌مانکیز، دی‌پی کاستومز، کول فاستر، دئوس، شینیا کیمورا، ایان بری و اووه اهینگر و ایده‌های بسیار متفاوت آنها در مورد چگونگی یک موتورسیکلت ارائه می‌دهد. موتورسیکلت‌های منحصر به فردی که در گاراژهای آنها ساخته می‌شوند – گاهی اوقات سفارشی و گاهی در سری محدود – اغلب از نظر فنی برتر، بهتر و به سادگی رادیکال‌تر از موتورسیکلت‌های تولید شده توسط تولیدکنندگان بزرگتری هستند که نیاز به جذب مخاطبان گسترده‌تری دارند.
روح این صحنه جوان موتورسیکلت‌سازی یادآور سازندگان فعلی فریم دوچرخه یا حتی خرده فرهنگ غذایی جدید امروزی است. این در مورد ساختن، تبدیل یا طراحی چیزی با دستان خود است. در این مورد، چیزی که فرد را از نقطه الف به ب می‌رساند، صدا می‌دهد، بو می‌دهد، می‌لرزد و زنده می‌شود. چه چیزی می‌تواند هیجان‌انگیزتر، آنالوگ‌تر و رضایت‌بخش‌تر باشد؟
