هندسه فضازمان نسبیت؛ بسط قضیه فیثاغورث

نظریه نسبیت توسط انیشتین در دو مرحله، طی یک دهه از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۵، مطرح شد. گفته می‌شود نسبیت عام قدرتمندترین ابزاری است که می‌توان برای توضیح رفتار جهان استفاده کرد. در این کتاب، سعی می‌کنیم جهان را با یک فرمول اساسی معروف به قضیه فیثاغورث درک کنیم، که به عنوان وسیله‌ای برای بررسی جوهره هندسه اقلیدسی و هندسه نااقلیدسی استفاده می‌شود، سپس به مکانیک نیوتنی می‌پردازیم و توسعه تاریخی الکترومغناطیس را بررسی می‌کنیم و زمینه را برای نسبیت خاص فراهم می‌کنیم. در مرحله بعد، تلاش‌های انیشتین برای تعمیم نظریه خود به گرانش را شرح می‌دهیم که منجر به یک نظریه هندسی فضازمان شد: معادلات میدان گرانشی. ستاره‌شناس آلمانی شوارتزشیلد به سرعت این معادلات را برای یک حالت خاص حل کرد. همچنین نتایج گرافیکی عددی مدارهای سیارات و مسیرهای نور با استفاده از کد پایتونی که ما ایجاد کردیم، ارائه شده است. سپس خواننده را به گشت و گذاری در فیزیک ریزجهان می‌برد و شرح می‌دهد که چگونه نسبیت خاص در توسعه نظریه کوانتوم نقش مهمی داشته و چگونه چندین فیزیکدان ژاپنی در فیزیک اتمی و ذرات مشارکت داشته‌اند. در نهایت، کتاب را با معرفی کار راجر پنروز در مورد سیاه‌چاله‌ها، که ارتباط نزدیکی با راه‌حل شوارتزشیلد دارد، و وجود تکینگی ذاتی در مرکز سیاه‌چاله‌ها به پایان می‌رسانیم. در نظریه جذاب او در مورد کیهان‌شناسی حلقوی همدیس، جهان ما ممکن است یکی از جهان‌های موجود در یک چرخه تولد و مرگ بی‌پایان باشد.