هواپیماهای جنگی نیروی هوایی ایالات متحده

از آغاز فروتنانه‌اش در اوت ۱۹۰۷، زمانی که سپاه مخابرات ارتش ایالات متحده، بخش هوانوردی خود را با این مأموریت ایجاد کرد: «مسئولیت تمام امور مربوط به بالن‌های نظامی، ماشین‌های هوایی و تمام امور مشابه را بر عهده بگیرد.» آن بخش کوچک و بی‌اهمیت ارتش ایالات متحده، طی دهه‌های متمادی به تدریج رشد کرد و پس از جنگ جهانی دوم به نهاد جداگانه‌ای تبدیل شد که در سال ۱۹۴۷ نیروی هوایی ایالات متحده نام گرفت. این نیرو یک شبه به قدرتمندترین نهاد نظامی جهان تبدیل شد که قادر به تحویل مهمات متعارف و هسته‌ای به هر کجای جهان بود.

نمونه پیشرفته امروزی آن، بمب‌افکن رادارگریز B-2 Spirit با بال‌های خفاشی است که می‌تواند در ارتفاع ۵۰۰۰۰ پایی پرواز کند و از مواد کامپوزیت کربن-گرافیت ساخته شده است. B-2 Spirit با روزهای اولیه خدمت خود که به سکوهای هوایی شکننده، چوبی و پارچه‌ای مانند رایت تایپ B متکی بود که به سختی می‌توانست به ارتفاع ۱۰۰ پایی برسد، بسیار متفاوت است. همانطور که این کتاب مصور و آموزنده‌ی عالی به وضوح نشان می‌دهد، در این بین هواپیماهای نمادینی مانند جنگنده‌های P-51 Mustang و P-47 Thunderbolt و بمب‌افکن‌هایی مانند B-25 Mitchell، B-17 Flying Fortress و B-29 Super Fortress که اولین بمب اتمی را در سال ۱۹۴۵ پرتاب کردند، وجود داشته‌اند. جنگ سرد، هواپیماهای قدرتمندتری مانند B-58 Hustler و B-52 Stratofortress و جنگنده‌هایی از جمله F-86 Sabre، F-104 Starfighter و F-4 Phantom را طلب می‌کرد.