با فتح مصر توسط عثمانی‌ها در سال ۱۵۱۷ میلادی، قاهره جایگاه خود را به عنوان پایتخت امپراتوری اسلامی به استانبول واگذار کرد، اما جایگاه برجسته خود را به عنوان دومین شهر مهم حفظ کرد، و مصر همچنان به عنوان یکی از ثروتمندترین استان‌های امپراتوری جدید شناخته می‌شد. مناره‌های گرد با کلاهک‌های نوک‌تیز، به عنوان نمادهای حاکمان جدید، در کنار مناره‌های هشت ضلعی با سرپوش‌های مملوک‌ها، شروع به پر کردن منظره کردند. مساجد، زاویه‌ها و مدرسه‌ها/تکیه‌های جدید برای تأکید بر ادامه حکومت سنی ساخته شدند، در حالی که استفاده از کاشی‌های وارداتی از ترکیه، سبک‌های تزئینی جدیدی را به حکاکی‌های غنی و قاب‌بندی‌های مرمر موجود شهر معرفی کرد.
این کتاب خوانندگان و دانشجویان را به بازدید مجدد از دورانی از تکامل معماری قاهره که مدت‌ها نادیده گرفته شده بود، دعوت می‌کند و مطالعه‌ای منحصر به فرد و جامع از بناهای مذهبی عثمانی که هنوز هم پابرجا هستند، ارائه می‌دهد. این کتاب، توصیفات و بازدیدهای دقیقی از بناهای تحت پوشش ارائه می‌دهد، چه از نظر بصری، از طریق مجموعه غنی نقشه‌ها، نقاشی‌های خطی و عکس‌ها، و چه از طریق روایتی که به هر تصویر جان می‌بخشد، و بر تکامل مداوم معماری در قاهره حتی پس از آنکه این شهر دیگر پایتخت امپراتوری اسلامی نبود، نوری می‌افکند.
