مثنی؛ آیینه نویسی در خوشنویسی اسلامی؛ تاریخ، نظریه و زیبایی شناسی

مثنی، که با نام آینه‌نویسی نیز شناخته می‌شود، سبکی جذاب از خوشنویسی اسلامی است که از یک متن مبدا و تصویر آینه‌ای آن که به صورت متقارن روی یک محور افقی یا عمودی قرار گرفته است، تشکیل شده است. این سبک، خطوط مختلفی مانند کوفی، نسخ و محقق را از طریق چیدمان‌های ترکیبی، از جمله دوخطی کردن، روی هم قرار دادن و روی هم قرار دادن، شرح می‌دهد. مثنی در رسانه‌های متنوعی، از معماری، منسوجات و کاشی گرفته تا کاغذ، فلزکاری و چوب‌کاری یافت می‌شود. با این حال، علیرغم تاریخ چند صد ساله و محبوبیت آن در کشورهایی از ایران تا اسپانیا، تحقیقات در مورد این فرم همچنان محدود و ناقص مانده است. «مثنی / آینه‌نویسی در خوشنویسی اسلامی» مطالعه‌ای جامع از متن و اشکال آن ارائه می‌دهد که با توضیح اصول و تکنیک‌های بصری مورد استفاده در خلق آن آغاز می‌شود. نویسنده، اسرا آکین-کیوانچ، رابطه مثنی را با اشکال مشابه نوشتاری در زمینه‌های یهودی و مسیحی، و همچنین زمینه‌های خاص اسلامی که در آنها ترکیبات آینه‌ای متقارن به کمال خود رسیدند، معانی جدیدی به آنها اختصاص داده شد و به اشکال بصری پیچیده‌تری تبدیل شدند، بررسی می‌کند. در سراسر اثر، آکین-کیوانچ با بررسی دیدگاه هنرمند، بیننده و اثر هنری، به شکلی خلاقانه بر رابطه ضمنی بین سوژه و ابژه در مثنی بازی می‌کند. با انجام این کار، این مطالعه پیوندهای حیاتی بین شکل ظاهری و معنای درونی در خوشنویسی اسلامی را شرح می‌دهد.