هنر سینمای ناب؛ هیچکاک و مقلدانش

آلفرد هیچکاک در مصاحبه‌ای که اکنون مشهور شده است با فرانسوا تروفو در سال ۱۹۶۲، شاهکار خود، «پنجره پشتی» (۱۹۵۴)، را «خالص‌ترین بیان یک ایده سینمایی» توصیف کرد. اما دقیقاً منظور هیچکاک از سینمای ناب چه بود؟ آیا سینمای ناب تابعی از میزانسن یا ترکیب‌بندی درون قاب بود؟ آیا تابعی از مونتاژ، «تکه‌های فیلم مونتاژ شده» بود؟ این مفهوم از سینمای ناب، منتقدان، نظریه‌پردازان و فیلمسازان را در دهه‌های پس از این بحث، به طور یکسان مجذوب و مبهوت کرده است. و حتی در طول ۴۰ سال فعالیت حرفه‌ای او، ایده‌های خود هیچکاک در مورد سینمای ناب، در فقدان جزئیات، وضوح و دقت تحلیلی گرفتار ماند.

هنر سینمای ناب اولین مطالعه در قالب کتاب است که به بررسی مبانی تاریخی و سازوکارهای سبکی سینمای ناب می‌پردازد. نویسنده، بروس ایزاکس، پتانسیل یک رویکرد فلسفی و هنری را که به صراحت در فیلم‌های بعدی هیچکاک نشان داده شده است، بررسی می‌کند و این کار را با تماس هیچکاک با جنبش فیلم آوانگارد اروپایی در اواسط دهه 1920 آغاز می‌کند. ایزاکس با ردیابی تکامل فلسفه سینمای ناب در تجربی‌ترین آثار هیچکاک – پنجره عقبی، سرگیجه، شمال از شمال غربی، روانی، پرندگان، مارنی و دیوانگی – این آثار را در زمینه‌ای جدید و حیاتی بازخوانی می‌کند. علاوه بر این روایت تاریخی، این کتاب اولین بررسی سینمای ناب را به عنوان سبک‌شناسی یکپارچه‌ای از میزانسن، مونتاژ و طراحی صدا ارائه می‌دهد. فیلم‌های مقلدان به اصطلاح هیچکاک مانند ماریو باوا، داریو آرجنتو و برایان دی پالما نیز با توجه به یک ادعای تحریک‌آمیز بررسی می‌شوند: اینکه هنر سینمای ناب تنها پس از هیچکاک به طور کامل تحقق می‌یابد.