نظریه نجومی تغییرات آب و هوا

اجماع عمومی این است که حرکت تقدیمی اعتدالین به بهترین وجه توسط نظریه نوسان قمری-خورشیدی توضیح داده می‌شود. اگرچه این مدل قمری-خورشیدی اصول اولیه نوسان محورهای زمین را نشان می‌دهد، اما برای توضیح کامل حرکت تقدیمی خالص که پس از یک دور گردش زمین به دور خود ایجاد می‌شود، به وجود چرخه دوتایی خورشیدی نیاز دارد. این دیدگاه اصلاح‌شده از منظومه شمسی ما، ادعای خود را بر این اساس مطرح می‌کند که اگر قرار باشد خورشید در یک مسیر دوتایی خم شود، «بخش غیرقابل توضیح» معروف حرکت تقدیمی حضیض خورشیدی عطارد (و همه سیارات دیگر) را می‌توان بدون نیاز به توضیح نسبیت عام حل کرد. نه تنها حرکت تقدیمی محوری و/یا حرکت تقدیمی غیرعادی رأسی (مداری)؛ بلکه سایر متغیرهای چرخه‌های میلانکوویچ، مانند خروج از مرکز مداری، شیب مداری نیز می‌توانند به خوبی در مدل دوتایی جای بگیرند. علاوه بر راه‌حل نسبیتی حرکت تقدیمی حضیض خورشیدی با استفاده از نظریه دوتایی، راه دیگر برای تأیید وجود منظومه شمسی دوتایی ما، استفاده از قیاس چرخه‌های قمری است.

آیا شواهد ارائه شده برای پشتیبانی از چرخه دوتایی می‌تواند به حل بحران در درک ما از تغییرات اقلیمی کمک کند؟ این نظریه، پتانسیل تأثیرات مداری (عمدتاً حرکت تقدیمی و خروج از مرکز) را برای ایجاد نوسانات دوره‌ای، در مقیاس نیمکره‌ای، در انرژی خورشیدی تابشی تابستانی که منجر به مهاجرت شمال به جنوب نوار باران، ناهنجاری‌های اقلیمی در حوضه‌های مختلف اقیانوسی، تقویت و تضعیف بادهای موسمی، ظهور و سقوط تمدن‌های باستانی، انبساط و انقباض یخچال‌های طبیعی در عرض‌های جغرافیایی میانی و زیر قطبی و تشدید و کاهش سرعت حرکت ابرهای قطبی بررسی می‌کند.