هندبوک آکسفورد عصب شناسی زبان

عصب‌شناسی زبان، رشته‌ای جوان و بسیار میان‌رشته‌ای است که از روان‌شناسی زبان، روانشناسی، زبان‌پریشی‌شناسی و علوم اعصاب (شناختی) و همچنین سایر رشته‌ها تأثیر پذیرفته است. عصب‌شناسی زبان، مانند روان‌شناسی زبان، جنبه‌هایی از پردازش زبان را پوشش می‌دهد؛ اما برخلاف روان‌شناسی زبان، از داده‌های بیمارانی که ظرفیت پردازش زبان آنها آسیب دیده یا از فناوری‌های مدرن تصویربرداری عصبی مانند fMRI، TMS یا هر دو استفاده می‌کند. علاقه روزافزون به عصب‌شناسی زبان نشان می‌دهد که درک مبانی عصبی این داده‌ها می‌تواند مدل‌های زیست‌شناختی محتمل‌تری از ظرفیت انسان برای زبان ارائه دهد.

کتابچه راهنمای عصب‌شناسی زبان آکسفورد، مروری مختصر بر این حوزه به سرعت در حال رشد ارائه می‌دهد و مخاطبان گسترده‌ای را با علاقه به عصب‌شناسی زبان درگیر می‌کند. فصل‌ها تلاشی برای ارائه پوشش جامع ندارند، بلکه بحث‌هایی در مورد سوالات برجسته مطرح شده توسط موضوعات داده شده ارائه می‌دهند. این جلد با فصل‌های روش‌شناختی ضروری آغاز می‌شود: بخش اول، روش‌ها، تکنیک‌ها و فناوری‌های کلیدی مورد استفاده برای مطالعه‌ی نوروبیولوژی زبان امروزی را پوشش می‌دهد و فصل‌ها بر اساس بخش‌های اساسی این حوزه ساختار یافته‌اند. بخش دوم به نوروبیولوژی اکتساب زبان در طول رشد سالم و در پاسخ به چالش‌های ناشی از بیماری‌های مادرزادی و اکتسابی می‌پردازد. بخش سوم جنبه‌های مختلف مغز گویا یا آسیب‌شناسی گفتار و زبان و ظرفیت تولید زبان – نوشتاری، گفتاری و اشاره‌ای – را پوشش می‌دهد. سوالات مربوط به چگونگی درک معنا توسط مغز، از جمله احساسات در سطوح کلمه و گفتمان، در بخش چهارم مورد بررسی قرار می‌گیرند. در نهایت، بخش پنجم به قلمرو وسیع‌تری می‌پردازد و نوروبیولوژی زبان را با توجه به مکانیسم‌های بنیادی‌تر نوروآناتومیکی و حوزه‌های شناختی عمومی توصیف و در بافتار قرار می‌دهد.