سبک استعلایی در سینما؛ ازو، برسون، درایر

پل شریدر، کارگردان و فیلمنامه‌نویس تحسین‌شده، با مقدمه‌ای جدید، تأملات خود در مورد سینمای آهسته در پنجاه سال گذشته را بازنگری و به‌روزرسانی می‌کند. برخلاف سبک رئالیسم روان‌شناختی که بر سینما غالب است، سبک متعالی با استفاده از دوربین ساده، بازیگری عاری از خودآگاهی و تدوینی که از هرگونه اظهارنظر ویراستاری اجتناب می‌کند، حالتی معنوی را بیان می‌کند. این متن مهم، سبک فیلم سه کارگردان بزرگ – یاسوجیرو اوزو، روبر برسون و کارل درایر – را تحلیل می‌کند و یک زبان دراماتیک مشترک را که توسط این هنرمندان از فرهنگ‌های متفاوت استفاده شده است، مطرح می‌کند. نسخه جدید، چارچوب نظری شریدر را به‌روزرسانی می‌کند و نظریه او را به آثار آندری تارکوفسکی (روسیه)، بلا تار (مجارستان)، تئو آنجلوپولوس (یونان) و نوری بیلگه جیلان (ترکیه) و دیگران گسترش می‌دهد. این اثر کلیدی یکی از جستجوگرترین کارگردانان و نویسندگان ما، به طور گسترده در کلاس‌های فیلم و هنر مورد استناد و استفاده قرار می‌گیرد. شریدر با نثری گیرا و تداعی‌های زیرکانه، پیوسته خوانندگان و بینندگان را به کاوش در دنیای فیلم هنری ترغیب می‌کند.