شیمی باستان شناسی

دوازدهمین سمپوزیوم شیمی باستان‌شناسی به عنوان بخشی از نشست ملی بهاره ACS در نیواورلئان، لوئیزیانا، از ۷ تا ۱۱ آوریل ۲۰۱۳ برگزار شد. این جلد مجموعه‌ای از ارائه‌های این سمپوزیوم است که جدیدترین بخش از یک سنت طولانی است که در نشست ملی ACS در فیلادلفیا در سال ۱۹۵۰ آغاز شد. مقالات موجود در اینجا نشان می‌دهد که شیمی باستان‌شناسی امروزه چیزی بیش از مطالعات معمول عناصر کمیاب در سفال و سنگ است که همچنان به درک ما از رفتار انسان در گذشته کمک می‌کند. زمینه‌های جدید تحقیقاتی شامل تمرکز بیشتر بر قابلیت حمل برای تجزیه و تحلیل رنگدانه‌ها در محل و مصنوعات در موزه‌ها، پیشرفت‌های نوپا در توصیف شیمیایی غیرمخرب و با حداقل تخریب، کاربردهای جدید تجزیه و تحلیل‌های ایزوتوپی و علاقه روزافزون به زیست‌مولکول‌های باستان‌شناسی است. این جلد به بخش‌هایی تقسیم شده است که تقریباً از بخش‌های سمپوزیوم پیروی می‌کنند: رنگدانه‌ها، باقیمانده‌ها و تجزیه و تحلیل مواد، طیف‌سنجی فلورسانس اشعه ایکس و ایزوتوپ‌ها در باستان‌شناسی. بخش اول، رنگدانه‌ها و رنگ‌ها، با مروری بر رنگدانه‌های نسخه‌های خطی توسط دکتر مری ویرجینیا اورنا، برگزارکننده نهمین سمپوزیوم شیمی باستان‌شناسی و ویراستار شیمی باستان‌شناسی: تجزیه و تحلیل آلی، معدنی و بیوشیمیایی (2) آغاز می‌شود. هر یک از بخش‌های بعدی با یک مقاله مروری از یکی از سخنرانان مدعو آغاز می‌شود. دکتر والری استیل، که اکنون در دانشگاه برادفورد در بخش علوم باستان‌شناسی مشغول به کار است، مروری بر وضعیت – چه خوب و چه بد – تجزیه و تحلیل بقایای باستان‌شناسی ارائه می‌دهد. ابزارهای قابل حمل فلورسانس اشعه ایکس در تحقیقات شیمی باستان‌شناسی بسیار رایج شده‌اند. دکتر آرون شوگار از دانشگاه ایالتی بوفالو در فصل خود برخی از دیدگاه‌ها و هشدارها را در مورد استفاده بی‌رویه از این فناوری ارائه می‌دهد. در نهایت، دکتر متیو اسپونهایمر مروری بر سهم مطالعات ایزوتوپ کربن پایدار و فلزات کمیاب در درک رژیم‌های غذایی اولیه انسان‌تباران ارائه می‌دهد. فصل پایانی کتاب، نگاهی به اولین کارها در شیمی باستان‌شناسی در قرن هجدهم ارائه می‌دهد و ما را با چالش‌های امروزی آشنا می‌کند.