ادوارد مونک

ادوارد مونک، متولد ۱۸۶۳، محبوب‌ترین هنرمند نروژ بود. نقاشی‌های غم‌انگیز و اندوهگین او، که بر اساس غم و اندوه و وسواس‌های شخصی ساخته شده بودند، در توسعه اکسپرسیونیسم نقش مهمی داشتند. در دوران کودکی، مرگ والدین، برادر و خواهرش و بیماری روانی خواهر دیگرش، تأثیر زیادی بر هنر متشنج و پر پیچ و خم او گذاشت. مونک در آثارش بارها و بارها به یاد بیماری، مرگ و اندوه روی آورد. مونک در طول دوران حرفه‌ای خود بارها سبک خود را تغییر داد. در ابتدا، تحت تأثیر امپرسیونیسم و ​​پست‌امپرسیونیسم، به سبک و محتوایی بسیار شخصی روی آورد و به طور فزاینده‌ای به تصاویر بیماری و مرگ پرداخت. در دهه ۱۸۹۲، سبک او به سبکی «ترکیب‌گرا» تبدیل شد، همانطور که در جیغ (۱۸۹۳) دیده می‌شود که به عنوان یک نماد و تصویر از غم و اندوه معنوی و وجودی بشر مدرن در نظر گرفته می‌شود. او نسخه‌های مختلفی از آن را نقاشی کرد. در طول دهه ۱۸۹۰، مونک به فضای تصویری کم‌عمق علاقه داشت و از آن در تصاویر اغلب رو به جلو خود استفاده می‌کرد. آثار او اغلب شامل تصویرسازی نمادین از مضامینی مانند بدبختی، بیماری و مرگ بود. و حالت‌های چهره‌های او در بسیاری از پرتره‌هایش به گونه‌ای انتخاب می‌شدند که وضعیت ذهنی و روانی آنها را به تصویر بکشند. این همچنین به نقاشی‌ها حالتی تاریخی و ایستا می‌بخشید. در سال ۱۸۹۲، اتحادیه هنرمندان برلین از مونک دعوت کرد تا در نمایشگاه نوامبر خود آثارش را به نمایش بگذارد. نقاشی‌های او در این نمایشگاه جنجال‌های تلخی را برانگیخت و پس از یک هفته نمایشگاه تعطیل شد. در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، نازی‌ها آثار او را «هنر منحط» نامیدند و آثار او را از موزه‌های آلمان خارج کردند. این امر مونک ضد فاشیست را که احساس می‌کرد آلمان وطن دوم اوست، به شدت آزرده خاطر کرد. در سال ۱۹۰۸ اضطراب مونک حاد شد و در بیمارستان بستری شد. او در سال ۱۹۰۹ به نروژ بازگشت و در سال ۱۹۴۴ در اسلو درگذشت.