اورلیا کمپبل با تمرکز بر کاخهای امپراتوری در پکن، یک مجموعه معماری دائوئیستی در کوه وودانگ و یک معبد بودایی در مرز چین و تبت، نشان میدهد که چگونه مکانیابی، طراحی و استفاده از کاخها و معابد یونگل به تثبیت اقتدار او و مشروعیت بخشیدن به غصب قدرتش کمک کرد. کمپبل بینشی در مورد حس امپراتوری یونگل ارائه میدهد – از مکانهای دوردستی که در آنها ساخت و ساز میکرد، تا مناطق دوری که از آنها مصالح ساختمانی استخراج میکرد، و تا استفاده از دهها هزار صنعتگر و کارگر دیگر. یونگل از طریق سازههایش خود را به الوهیت متصل میکرد، با رعایای خود تعامل داشت و نفوذ امپراتوری را در فضا و زمان گسترش میداد.
این تحلیل استادانه، با در نظر گرفتن مباحث طراحی معماری و فناوریهای ساخت و ساز، پیشرفتهای چشمگیری را در ساخت قاب چوبی آشکار میکند و رویکردی هنری-تاریخی را برای بررسی حمایت، مخاطب و پذیرش به کار میگیرد و ساختمانها را در بافتهای تاریخی و مذهبی بزرگترشان قرار میدهد.
