«زنان هنرمند در اکسپرسیونیسم» به بررسی چگونگی مواجهه زنان با دنیای رقابتی هنر مدرن در اواخر دوره ویلهلمین و اوایل دوره وایمار در آلمان میپردازد. داستانهای آنها روایتهای عمدتاً مردمحور اکسپرسیونیسم را به چالش میکشد و بر واکنشهای هنری متفاوت زنان به رویدادهای دراماتیک اوایل قرن بیستم پرتو میافکند.
شولامیت بهر نشان میدهد که چگونه استقبال انتقادی پس از مرگ پائولا مودرزون-بکر، او را به عنوان عامل اصلی زنانهسازی این جنبش معرفی کرد و چگونه کته کولویتز از چاپ به عنوان وسیلهای برای نوآوری فنی و تفسیر اجتماعی-سیاسی استفاده کرد. او به رابطه پویای بین ماریان ورفکین و گابریل مونتر میپردازد که مسیرهای مختلف زندگیشان آنها را به سمت سوارکار آبی، گروهی از هنرمندان اکسپرسیونیست از جمله واسیلی کاندینسکی و پل کلی، سوق داد. بهر نقش نل والدن را به عنوان یک دلال هنری، مجموعهدار و هنرمند تأثیرگذار که در طول جنگ جهانی اول زنان اکسپرسیونیست را تبلیغ میکرد، بررسی میکند و در مورد چگونگی کسب عنوان افتخاری اکسپرسیونیست آلمانی توسط هنرمند هلندی، یاکوبا ون هیمسکرک، بحث میکند. او نشان میدهد که چگونه چهرههایی مانند رزا شاپیر و یوهانا ای به عنوان تماشاگران، منتقدان و مجموعهداران آوانگاردیسم مردانه در توسعه این جنبش نقش داشتند.
کتاب «زنان هنرمند در اکسپرسیونیسم» که با تصاویر غنی نگاشته شده است، تاریخی با محوریت زنان است که اهمیت آرمانهای رهاییبخش را در شکلگیری مدرنیته و آوانگارد آشکار میکند.
