فرم جایگزین؛ نامعینی و بی نظمی

در جهانی که فاقد یک صدای نظری مرکزی در معماری است، اکنون بیش از هر زمان دیگری زمان آن رسیده است که صداهای نوظهور در مورد موضوع «فرم‌گرایی‌های جایگزین» (Alt-Form) را جویا شویم. این شماره از AD قصد دارد به رشته‌های پیرامونی دست یابد تا از معماری‌ای حمایت کند که دیگر به عنوان یک حوزه مطالعاتی مستقل عمل نمی‌کند و بیشتر به تغییرات فرهنگی گسترده‌تر، فوری و کثرت‌گرا پاسخ می‌دهد.

در چشم‌انداز معاصر موجود از حوزه‌های مطالعاتی بصری‌محور، ترکیب‌های اتفاقی و سایر عبارات بی‌فرم، به ویژه در رشته‌های هنر، معماری و فرهنگ تصویری عامه‌پسند، دوباره پدیدار شده‌اند. در معماری، با ظهور دیجیتال، دو دهه گذشته شاهد زمینه‌ای بوده‌ایم که با استفاده از جدیدترین ابزارهای دیجیتال، به دنبال سبک‌های بدیع است. با این حال، اخیراً، در طول پنج سال گذشته، این حوزه نگرشی بی‌تفاوت‌تر به نوآوری را تجربه کرده است که با پیشنهادهای پروژه‌ای که در برابر تمایل به ارائه راه‌حل‌های فوری به نفع درگیر شدن با شرایط معاصر که با اجبار، تخریب، عدم قطعیت و سایر شدن‌های بی‌فرم مشخص می‌شود، مقاومت می‌کنند، نفوذ کرده است. این آگهی به بررسی این دنیای جدید و نوظهور می‌پردازد.