این ایده که یک ساختمان در روزی که درهایش را باز می‌کند «تمام» یا «کامل» است، در تفکر موجود در مورد طراحی، برنامه‌ریزی و ساخت‌وساز ریشه دوانده است. اما این موضوع، نرخ بی‌سابقه تغییرات اجتماعی و فناوری را نادیده می‌گیرد. یک ساختمان تنها زمانی زندگی خود را آغاز می‌کند که پیمانکاران آنجا را ترک می‌کنند. با توجه به منابع با ارزش و نیاز بیشتر به استفاده پایدار از مصالح ساختمانی، آیا هنوز می‌توانیم از پس ساخت مسکن جدید یا در واقع هر ساختمانی که نیاز به انعطاف‌پذیری یا توانایی تکامل در طول زمان را نادیده می‌گیرد، برآییم؟ فرهنگ طراحی ما باید فراتر از ایده‌آل‌سازی یک طراح خلاق فردی که فرم‌های بسیار خاص با کاربردهای ثابت تولید می‌کند، حرکت کند. امکانات سازگاری و انعطاف‌پذیری اغلب نادیده گرفته شده‌اند، اما آنها معماری‌های «آزاد» بسیار هیجان‌انگیزی ایجاد می‌کنند که کاربران را آزاد می‌گذارد تا محیط‌های متنوع و پر جنب و جوش خود را ایجاد کنند.
مشارکت کنندگان عبارتند از: استوارت برند، رنه چاو، الن دانهم جونز و جون ویلیامسون، جان هابراکن، ادوین هیثکوت، دسپینا کاتساکاکیس، استفن کندال، ایان لامبوت، جورجیو ماکی، الکسی مارموت، آندریا مارتین، کازونوبو مینامی، پیتر موری، و سیمون استیلرگ، سیمون استیلرگ.
