مدل سازی جهانی؛ مدل های معماری در قرن بیست و یکم

با توجه به پیشرفت‌های کنونی در مدل‌سازی، و با هدف احیای بحث‌ها پیرامون پتانسیل مدل معماری – فلسفه‌ها، فناوری‌ها و آینده‌های آن – این شماره از AD بررسی می‌کند که چگونه این مدل به یک ماشین جهان‌سازی فراگیر تبدیل شده است. جهان‌سازی، خلق جهان‌های خیالی از طریق اشکال تولید فرهنگی است. اگرچه این گفتمان با تحلیل مکان‌های خیالی ساخته شده در آثار ادبی آغاز شد، اما به تدریج تکامل یافته و جهان‌هایی از حوزه‌هایی مانند سینما، بازی‌ها، طراحی، منظر، شهرسازی و معماری را در بر می‌گیرد. جهان‌سازی با مفهوم جهان‌سازی که به چگونگی تأثیر تفکر نظری بر ساخت جهان پدیداری می‌پردازد، متفاوت است. همانطور که معماران مدل‌های جهانیِ به طور فزاینده پیچیده‌ای را برای الهام گرفتن و شکل‌دهی به عمل خود فرض می‌کنند، سوالاتی در مورد مقیاس، بازنمایی و همکاری مطرح می‌شود. این شماره که از طریق طیف وسیعی از مقالات از نویسندگان تحسین‌شده بین‌المللی در زمینه‌های معماری و مطالعات رسانه‌ای مورد بحث قرار گرفته است، به بررسی چگونگی قرارگیری مدل معماری بین مفاهیم جهان‌سازی و جهان‌سازی – در فضای خلاقانه مدل‌سازی جهان – می‌پردازد.

مشارکت‌کنندگان: کتی باتیستا، تیا بریزک و لارنس والن، پاسکال برونر و توماس هیلیر، مارک کازینز، جیمز ای. کریگ و مت اوزگا-لان، کیت دیویس، رایان دیلون، کریستین هوبرت، چاد رندل، تئودور اسپیروپولوس و مارک جی. پی. ولف.

معماران برجسته: فیل آیرس، FleaFolly Architects، Minimaforms و Stasus.